Er staat (c)opyright op de gedichten van Kageling, Martin U mag dit gedicht alleen gebruiken als u de auteursnaam en eventueel de website daarbij vermeldt.
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
PELGRIMSJAREN
(Franz Liszt, Les jeux d’eau à la Villa d’Este)

Plotseling is hij weer uit de salons verdwenen,
waar zijn spel snel plaats maakt voor speculatie:
hij speelt nu wel hemels, maar heeft de reputatie
weer onverwijld de wijk te nemen na het verlenen

van zijn liefdesgunsten, om daarna de congregatie
te smeken hem toch in Gods gratie aan te nemen,
die zo ootmoedig voor zijn Schepper is verschenen,
ter compensatie voor zijn wereldse temptatie.

Ik reis hem achterna vanuit devoot vereren
(koste wat het kost, ik moet hem horen spelen)
tot aan zijn waterrijke villa in zuidelijker sferen.

Wind en fonteinen doen de atmosfeer mousseren.
Ik klop keer op keer, tot zijn valet komt mededelen:
’Luister, heer, de maestro is nu aan het musiceren.’