|
Opgedragen aan échte vrienden
Mijn vaste benen, soms verloren,
evenwichtsbalans, naar de maan,
optimistisch zoekend blijf ik hopen,
bij wijlen opstandig, met een traan.
Al gaat het moeilijk ik blijf dromen,
een omstaander trekt het zich aan,
helpt mij uit het zwalpend stromen,
en dwingt het zwarte gat te gaan.
Liefdevol komen er vele benen,
steun aanbiedend, god zij dank,
doordat ik van hen mocht lenen,
is mijn loop weer, vrij en vrank.
Ik wil je die benen eens benoemen,
échte vriendschap hun ware naam,
op hen kan ik mij steeds beroepen,
telkens, als ik wankel kom te staan.
© Herman Coppens.
|
Noodkreet van een mo...
Rita het is een noodkreet wat jij hie...
protection
ten eerste ik vind engels mooi ten ...
protection
als eerste wil ik zeggen, waarom het...
Hij zag meer
Okido, Ferry. Vanuit de foto moet je ...
Hij zag meer
foto nu gezien, blijkbaar werkt het n...
Hij zag meer
Dank je wel. Anders moet je eens kij...
Hij zag meer
een prachtig schrijven, jammer dat de...
Herfst-Ode
prachtige herfst ode, de positieve ka...
In 't Licht gedijd
Wat een prachtig gedicht! Krachtig in...
In 't Licht gedijd
een pracht gedicht, met een goede dub...